Επιχρωματισμένη Κοπή από Άργυρο « Έτος 800, Στέψη του Καρλομάγνου»

25 Δεκεμβρίου 800, ο βασιλιάς των Φράγκων και των Λομβαρδών, Κάρολος Α', γνωστός ως Καρλομάγνος, στέφθηκε αυτοκράτορας της Δύσης από τον Πάπα Λέοντα Γ' στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη. Έτσι, ανέλαβε μια αξιοπρέπεια που είχε εξαφανιστεί στη Δυτική Χριστιανοσύνη από την καθαίρεση του τελευταίου Ρωμαίου αυτοκράτορα, Ρωμύλου Αυγουστύλου, το 476.

Εγγονός του Καρόλου Μαρτέλου, πρωτότοκος γιος του βασιλιά των Φράγκων Πιπίνου του Βραχέος και της συζύγου του Μπέρθας με το Μεγάλο Πόδι, ο Καρλομάγνος στέφθηκε ηγεμόνας το 768, μετά τον θάνατο του πατέρα του. Βασίλεψε σε ολόκληρο το Φραγκικό βασίλειο από τον θάνατο του αδελφού του Καρλομάν Α' το 771. Ως πολεμοχαρής βασιλιάς, ο Καρλομάγνος διεξήγαγε μια σειρά στρατηγικών στρατιωτικών εκστρατειών στην Ευρώπη, ιδίως κατά των Λομβαρδών στην Ιταλία (773-776), των παγανιστών Σαξόνων (776-804) και των Μουσουλμάνων της al-Andalus στην Ισπανία (778). Νικητής, αύξησε σημαντικά το βασίλειό του. Στην κορύφωσή του, στα τέλη του 8ου αιώνα, περιλάμβανε τα σημερινά εδάφη της Γαλλίας, του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Γερμανίας, της Ελβετίας, της Αυστρίας και της Σλοβενίας, καθώς και το ήμισυ της Ιταλίας και την βόρεια ζώνη της Ιβηρικής χερσονήσου, γνωστή ως «μαρκιωνία της Ισπανίας». Η φραγκική μοναρχία κάλυπτε τότε σχεδόν ολόκληρη τη Χριστιανική Δύση. Ο Καρλομάγνος περιγράφεται ως ο Πατέρας της Ευρώπης και η πρωτεύουσά του, η Αιξ-λα-Σαπέλ, ως μια τρίτη Ρώμη, μετά τη Ρώμη και την Κωνσταντινούπολη.

Η πνευματική εξουσία του Πάπα του Βατικανού φαίνεται αντίθετα αδύναμη σε σύγκριση με αυτή του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος εδρεύει στην καρδιά του πλούσιου και ισχυρού χριστιανικού Βυζαντινού Αυτοκρατορίας (Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία) υπό την ηγεσία της αυτοκράτειρας Ειρήνης. Η Ρώμη είχε λοιπόν πολλά να κερδίσει στηριζόμενη στο Φραγκικό βασίλειο των Καρολιδών για να αποκαταστήσει το κύρος της. Επιπλέον, ο Πάπας Λέων Β', που ονομάστηκε το 796, υπέστη επίθεση το 799. Θέτοντας τον εαυτό του υπό την προστασία του Καρλομάγνου, τον στέψε αυτοκράτορα την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 800. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία αρχικά θα αρνηθεί να αναγνωρίσει τη νομιμότητα του αυτοκρατορικού τίτλου του Καρλομάγνου, πριν τον αποδεχτεί το 812, με τη συνθήκη της Αιξ-λα-Σαπέλ.

Ενδιαφερόμενος για τη θρησκευτική ενοποίηση και την ανάπτυξη του πολιτισμού, ο Καρλομάγνος είναι ένας ένθερμος προστάτης της Εκκλησίας, των τεχνών και των γραμμάτων στην Ευρώπη. Η βασιλεία του σηματοδοτεί μια περίοδο διαρκούς πολιτιστικής ανανέωσης στον Μεσαίωνα. Περιβάλλεται, εντός της αυλής του, από επιδραστικούς λόγιους, αναπτύσσει τα χριστιανικά σχολεία και προωθεί τη λατινική γλώσσα. Όμως, η πολιτική του Αυτοκρατορία δεν θα τον επιβιώσει: μετά τον θάνατό του το 814, η Ευρώπη θα διασπαστεί υπό την επίδραση του φεουδαρχισμού και στη συνέχεια την ανάδυση των εθνικών κρατών.