1η Ιουλίου 987 Ο Ούγος Καπέτος εκλέγεται βασιλιάς των Φράγκων

987. Η Καρολίγγεια δυναστεία, λαμπρά ιδρυμένη από τον Καρλομάγνο το έτος 800, έχει αποδυναμωθεί σημαντικά. Με τον θάνατο του τελευταίου εκπροσώπου της, Λουδοβίκου Ε' του λεγόμενου «Τεμπέλη», χωρίς κληρονόμο, στις 22 Μαΐου, η συνέλευση των μεγάλων ευγενών της Δυτικής Φραγκίας συγκεντρώνεται στη Σενλίς τον Ιούνιο για να επιλέξει νέο βασιλιά. Την 1η Ιουλίου, εκλέγει τον κόμη του Παρισιού Ούγο Καπέτο βασιλιά των Φράγκων. Είναι ένας άνδρας ήδη ώριμος για την εποχή (47 ετών). Από τον πατέρα του Ούγο Α', είναι κληρονόμος μιας ισχυρής αριστοκρατικής γενιάς, των Ροβερτιδών, που ανταγωνίζονταν για δύο αιώνες τους Καρολίγγειους και τους Οθωνίδες (μεγάλη οικογένεια της σαξονικής αριστοκρατίας) για την κατάκτηση της εξουσίας. Αίμα Καρολίγγειων κυλάει επίσης στις φλέβες του νέου βασιλιά, μέσω της γιαγιάς του Βεατρίκης της Βερμαντουά, απόγονου 5ου βαθμού του Καρλομάγνου.

Δύο ημέρες μετά την εκλογή του, ο Ούγος Καπέτος στέφεται στον καθεδρικό ναό της Νογιόν από τον επίσκοπο Ρεμς, Αδαλμπέρτο, σύμφωνα με ένα τελετουργικό που καθιερώθηκε το 751 από τον Πιπίνο τον Βραχύ. Παρά την εκλογή και τη στέψη του, ο βασιλιάς θα πρέπει να υπερασπιστεί τη νομιμότητά του με τα όπλα. Κατά τη διάρκεια των δύο πρώτων αιώνων ύπαρξής της, η δυναστεία των Καπετιδών θα έχει εξουσία μόνο σε μια περιορισμένη περιοχή, μεταξύ Παρισιού και Ορλεάνης, ενώ το υπόλοιπο βασίλειο θα παραμείνει στα χέρια των φεουδαρχών.

Αν και ο Ούγος Καπέτος δεν κατάφερε να ελέγξει τους απείθαρχους υποτελείς του, η βασιλεία του σηματοδοτεί παρόλα αυτά μια καμπή για τη γαλλική μοναρχία. Επανασυνδέοντας με την Εκκλησία και τους ισχυρότερους επισκόπους της και συμμαχώντας με τους μεγάλους πρίγκιπες, ο βασιλιάς ενισχύει τον θρόνο του και αφιερώνει όλη του την ενέργεια στη δημιουργία μιας διαρκούς δυναστείας, συσχετίζοντας τον γιο του Ροβέρτο τον Ευσεβή από το 987. Το καταφέρνει: αυτός στέφεται μετά τον θάνατο του Ούγου Καπέτου το 996. Βάσει αυτού του μοντέλου, οι πρώτες γενιές των Καπετιδών συνεχίζουν να υποβάλλονται στον φεουδαρχικό κανόνα της εκλογής, αλλά φροντίζοντας να εκλέγουν εν ζωή τον πρωτότοκο γιο τους. Μόνο δύο αιώνες αργότερα, η γαλλική βασιλεία, έχοντας γίνει αρκετά ισχυρή, μπορεί να παρακάμψει την τελετουργία της εκλογής, κατά τη διαδοχή του Φιλίππου-Αυγούστου στις 14 Ιουλίου 1223. Η δυναστεία των Καπετιδών θα κυβερνήσει έτσι τη Γαλλία αδιάκοπα μέχρι την Επανάσταση (1792), και από την Παλινόρθωση (1815) μέχρι το τέλος της Ιουλιανής μοναρχίας (1848).