Το 1654 ο Λουδοβίκος ΙΔ' είναι 16 ετών· είναι ήδη βασιλιάς εδώ και 11 χρόνια. Ανέβηκε στον θρόνο της Γαλλίας λίγους μήνες πριν τα πέμπτα του γενέθλια, τον Μάιο του 1643, μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, Λουδοβίκου ΙΓ'. Η Γαλλία τότε διοικούνταν από τη μητέρα του, την αντιβασίλισσα Άννα της Αυστρίας, η οποία υποστηριζόταν από τον καρδινάλιο Μαζαρίνο, τον νονό του Λουδοβίκου ΙΔ' και Πρωθυπουργό. Από το 1648 άνοιξε μια περίοδος έντονης αμφισβήτησης της βασιλικής εξουσίας από τα Κοινοβούλια και την αριστοκρατία: η Φρόνδη. Ο βασιλιάς και η μητέρα του αναγκάστηκαν δύο φορές να εγκαταλείψουν την πρωτεύουσα· στις 8 Φεβρουαρίου 1651 βρέθηκαν παγιδευμένοι στο Βασιλικό Παλάτι, όπου διέμεναν. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' δεν θα ξεχνούσε ποτέ αυτή την ταπείνωση και θα δυσπιστούσε πάντα στο Παρίσι στη συνέχεια. Στις 7 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, έφτασε στην ενηλικίωση, στην ηλικία των 13 ετών. Στα τέλη του 1652, τα Κοινοβούλια και οι ευγενείς υποτάχθηκαν οριστικά και ο Λουδοβίκος ΙΔ' άρχισε να συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στα χέρια του: ο απολυταρχισμός ήταν σε εξέλιξη. Η στέψη του, στον καθεδρικό ναό της Ρενς, στις 7 Ιουνίου 1654, ήταν λαμπρή: μετά από μια παιδική ηλικία σημαδεμένη από πολιτικές αναταραχές και δυσκολίες, ο Βασιλιάς Ήλιος εισήλθε στο φως. Η Γαλλία ήταν πλούσια, καλά διοικούμενη· τα δημόσια οικονομικά της ήταν σε τάξη. Ήταν η πολυπληθέστερη χώρα της Ευρώπης. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' άφησε τη διοίκηση του βασιλείου στον Μαζαρίνο μέχρι τον θάνατό του, το 1661, και στη συνέχεια κυβέρνησε όλο και πιο προσωπικά με την πάροδο των ετών. Παντρεμένος με τη Μαρία Θηρεσία της Αυστρίας το 1660, άρχισε να αναδιαμορφώνει το κάστρο των Βερσαλλιών την ίδια περίοδο. Θα γινόταν το κέντρο της αυλής και του βασιλείου του, από όπου οι τέχνες και ο γαλλικός πολιτισμός θα ακτινοβολούσαν σε όλη την Ευρώπη με απαράμιλλο μεγαλείο. Ο γαλλικός κλασικισμός θα έφτανε έτσι στο αποκορύφωμά του στο δεύτερο μισό του «Μεγάλου Αιώνα» (17ος αιώνας).

Αυτή η αναμνηστική κοπή αποτίει υπέροχα φόρο τιμής σε αυτόν τον απόλυτο μονάρχη του οποίου η λαμπρή βασιλεία, η μακροβιότερη στην Ιστορία της Γαλλίας (1643-1715), σηματοδότησε το τέλος των μεγάλων εξεγέρσεων των ευγενών, των κοινοβουλευτικών, των προτεσταντών και των αγροτών που συγκλόνιζαν τη Γαλλία.