{"type":"root","children":[{"type":"paragraph","children":[{"type":"text","value":"⁣⁢Laten we beginnen met het antwoord dat niemand geeft: van de ongeveer zeshonderd 2-euromunten die sinds 2004 zijn uitgegeven, overschrijden een twintigtal duurzaam de 20 euro en bereikt slechts een handvol de driecijferige getallen. Al het overige is tussen de 3 en 10 euro waard in nieuwe kwaliteit, en de nominale waarde als deze heeft gecirculeerd. Als je hier bent beland nadat je een munt in je wisselgeld hebt gevonden, is het vrijwel zeker het tweede geval.⁤⁣"}]},{"type":"paragraph","children":[{"type":"text","value":"⁣⁢Wat de waarde bepaalt, is de oplage, en niets anders. De microstaten geven enkele tienduizenden exemplaren uit, terwijl Frankrijk of Duitsland er tientallen miljoenen slaan: Monaco, Vaticaanstad en San Marino concentreren dus het grootste deel van de waarde in dit domein. Daarna volgen enkele jaren van gewone landen waar de uitgifte beperkt bleef – sommige Finse, Sloveense of Luxemburgse. Een oplage onder de 100.000 is de moeite waard om te bekijken; boven het miljoen is de munt gangbaar, ongeacht het onderwerp.⁤⁣"}]},{"type":"paragraph","children":[{"type":"text","value":"⁣⁢Twee valkuilen komen voortdurend terug. De eerste is inhoud die munten belooft die \"zeldzaam zijn en veel waard\" en illustreert het artikel met herdenkingsmunten met twintig miljoen exemplaren: controleer altijd de oplage vóór de gevraagde prijs. De tweede is de zogenaamde \"foutieve\" munt. Echte productiefouten bestaan en worden gecertificeerd; de overgrote meerderheid van wat online als foutief wordt gepresenteerd, is een munt die na de muntproductie beschadigd is, zonder extra waarde.⁤⁣"}]},{"type":"paragraph","children":[{"type":"text","value":"⁣⁢Om een collectie op te bouwen die standhoudt, kies een focus en houd je daaraan: een land, een jaar, of een thema. Collecties die op gevoel zijn samengesteld, zijn het moeilijkst te verkopen.⁤⁣"}]}]}