1 juli 987 Hugo Capet verkozen tot koning der Franken

987. De Karolingische dynastie, briljant gesticht door Karel de Grote in het jaar 800, is aanzienlijk verzwakt. Na de dood zonder erfgenaam van de laatste vertegenwoordiger, Lodewijk V, bijgenaamd "de Luie", op 22 mei, komt de vergadering van de grote heren van West-Francië in juni bijeen in Senlis om een nieuwe koning te kiezen. Op 1 juli verkiest zij de graaf van Parijs, Hugo Capet, tot koning der Franken. Hij is op 47-jarige leeftijd al een volwassen man voor die tijd. Via zijn vader Hugo I is hij de erfgenaam van een machtige aristocratische lijn, de Robertiërs, die al twee eeuwen in concurrentie is met de Karolingen en de Ottonen (een grote familie van de Saksische adel) om de macht te veroveren. Karolingisch bloed stroomt ook door de aderen van de nieuwe koning, via zijn grootmoeder Beatrix van Vermandois, een afstammeling in de 5e graad van Karel de Grote.

Twee dagen na zijn verkiezing wordt Hugo Capet gekroond in de kathedraal van Noyon door de bisschop van Reims, Adalbéron, volgens een ritueel dat in 751 door Pepijn de Korte werd ingesteld. Ondanks zijn verkiezing en kroning moest de koning zijn legitimiteit met de wapens verdedigen. Gedurende de eerste twee eeuwen van zijn bestaan had de Capetingische dynastie slechts autoriteit over een beperkt gebied, gelegen tussen Parijs en Orléans; de rest van het koninkrijk bleef in handen van de feodale heren.

Hoewel Hugo Capet er niet in slaagde zijn onhandelbare vazallen in het gareel te krijgen, markeert zijn regering niettemin een keerpunt voor de Franse monarchie. Door opnieuw contact te leggen met de Kerk en haar machtigste bisschoppen en door zich te alliëren met de grote prinsen, versterkte de koning zijn troon en wijdde hij al zijn energie aan het creëren van een duurzame dynastie, door zijn zoon Robert de Vrome er al in 987 bij te betrekken. Dit lukte: deze werd gekroond na de dood van Hugo Capet in 996. Volgens dit model bleven de eerste generaties Capetingers zich onderwerpen aan de feodale regel van de verkiezing, maar zorgden ze ervoor dat hun oudste zoon tijdens hun leven werd gekozen. Pas twee eeuwen later, toen de Franse monarchie sterk genoeg was geworden, kon zij zich de verkiezingsritus veroorloven, bij de opvolging van Filips Augustus op 14 juli 1223. De Capetingische dynastie zou zo ononderbroken over Frankrijk regeren tot de Revolutie (1792), en vervolgens van de Restauratie (1815) tot het einde van de Julimonarchie (1848).