W 1654 roku Ludwik XIV ma 16 lat; jest już królem od 11 lat. Wstąpił na tron Francji kilka miesięcy przed swoimi piątymi urodzinami, w maju 1643 roku, po przedwczesnej śmierci swojego ojca, Ludwika XIII. Francją zarządza wówczas jego matka, regentka Anna Austriacka, której pomaga kardynał Mazarin, ojciec chrzestny Ludwika XIV i premier. Od 1648 roku rozpoczął się okres silnego sprzeciwu wobec władzy królewskiej ze strony parlamentów i szlachty: Fronda. Król i jego matka dwukrotnie zostali zmuszeni do opuszczenia stolicy; 8 lutego 1651 roku znaleźli się w pułapce w Palais Royal, gdzie mieszkali. Ludwik XIV nigdy nie zapomni tej upokorzenia i odtąd zawsze będzie podejrzliwie traktował Paryż. 7 września tego samego roku osiągnął pełnoletność królewską, w wieku 13 lat. Pod koniec 1652 roku parlamenty i szlachta zostali ostatecznie podporządkowani, a Ludwik XIV zaczął koncentrować całą władzę w swoich rękach: absolutyzm był w rozkwicie. Jego koronacja w katedrze w Reims, 7 czerwca 1654 roku, była wystawna: po dzieciństwie naznaczonym niepokojami politycznymi i trudnościami, Król Słońce wkroczył w blask chwały. Francja była bogata, dobrze zarządzana; jej finanse publiczne były w porządku. Była najludniejszym krajem Europy. Ludwik XIV pozostawił administrację królestwa Mazarinowi aż do jego śmierci w 1661 roku, a następnie z każdym rokiem coraz bardziej osobiście rządził. Poślubiając Marię Teresę Austriacką w 1660 roku, zaczął przebudowywać zamek w Wersalu w tym samym okresie. Stał się on centrum jego dworu i królestwa, z którego sztuka i kultura francuska promieniowały na całą Europę nieporównywalnym blaskiem. Klasycyzm francuski osiągnął szczyt w drugiej połowie „Wielkiego Stulecia” (XVII wiek).

Ta okolicznościowa moneta wspaniale upamiętnia tego absolutnego monarchę, którego błyskotliwe panowanie, najdłuższe w historii Francji (1643-1715), zaznaczyło koniec wielkich powstań szlacheckich, parlamentarnych, protestanckich i chłopskich, które wstrząsały Francją.